مردم حق اعتراض علیه تصمیمات حاکم ومشاوران را دارند اما نه همیشه . اگر این اعتراض درست نباشد حاکم می تواند مردم را سرکوب کند .تفسیر اینکه چه اعتراضی درست است وقابل قبول به عهده حاکم ومشاوران است.(چون همیشه افرادی وجود دارند که بیشتر می دانند.) البته از طرفی هم می توان گفت تفسیر این اعتراض نسبی است. مردم می توانند علیه این مشاوران اعتراض کنند وبرکناری آنها را بخواهند همان طور که می توانند حاکم را برکنار کنند.

*کدام غایت امر سیاسی وجود داشته باشد، در گزینه حق اعتراض مابه انقلاب می رسیم؟؟؟

چون محدودیت حاکمیت سیاسی وجود دارد پس حق اعتراض هم هست در نتیجه به نظر من اگر غایت امر سیاسی فضیلت باشد  منجر به انقلاب می شود چون بسیج پذیری عامه مردم برای اعتراض علیه  به خطر افتادن فضیلت بسیار آسان تر وسریع تر است اما آزادی هم منجر به انقلاب می شود اما بسیج پذیری عامه مردم برای اعتراض علیه محدود شدن آزادی کمتر است.    چون تعداد بیشتری از مردم خواهان فضیلتند تا آزادی. اگر مردم خواهان آزادی های منفی باشند تعداد کمتری اعتراض می کنند،در نتیجه انقلاب شکل نمی گیرد.دلیل دیگر این میتواند باشد که همه انسانها یا شاید بهتر باشد بگوییم اکثر انسانها خواهان فضیلت هستند تا آزادی های منفی.به نظر من اگر غایت امر سیاسی رفاه باشدمنجر به انقلاب نمیشود زیرا مردم اگر رفاه داشته باشند انقلاب نمی کنند تا چیزی را از دست بدهند.!!!!اگر غایت امر سیاسی امنیت باشد مردم حق اعتراض وایجاد انقلاب را دارند واین عقیده از نظر من درست نیست که انقلاب نقطه مقابل امنیت است، شاید مردم با انقلاب به امنیت برسند!!!!!!!!!!

نوشته شده در شنبه 11 آبان 1387 و 06:12 ب.ظ توسط haniye

ویرایش شده در - و -